Jezus mówi "musisz"...

Wyobraźmy sobie taką historię:
Przychodzi Jezus. Pojawia się na rynku Krakowskim i głosi: "Przybliżyło się Boże zbawienie, Bóg kocha człowieka, odwróćcie się od grzechu..." Zbiera się koło niego grupa słuchaczy. Jedni patrzą z uśmiechem politowania, inni czekają, bo może jakaś draka będzie... Pijak bełkotliwie woła z tłumu "ja też chce coś powiedzieć". Niektórzy słuchają zaciekawieni. Jezus modli się o kobietę, ta momentalnie czuje, że jej stan się radykalnie zmienił. Jakiś człowiek woła, że ten oto uzdrowił go z raka... Tłum faluje, napięcie rośnie. Straż miejska zaczyna interesować się zbiegowiskiem, zastanawiając się czy interweniować. Tłum szumi...
Wtedy padają słowa: "Musicie się na nowo narodzić, odwrócić się od grzechu: zdrady, rozwodów, seksu pozamałżeńskiego, aborcji, zemsty, pogardy, kłamstwa..." Zapada chwila konsternacji. A potem nagle z tłumu ktoś woła: "Musimy?! My nic nie musimy!". "Następny nawiedzony..." - krzyczy starszy pan w berecie - "pewnie zbiera datki". Jeden młody człowiek pyta Jezusa: "jak to narodzić na nowo, czyli co?". Jezus patrzy mu w oczy i mówi: "Idź, sprzedaj co masz, rozdaj ubogim, a potem przyjdź i pójdź za mną..." Młodzieńca zatkało. Brak mu słów. Odwraca się mrucząc: "Wariat, normalnie wariat, chce być biedny..." i odchodzi z nieciekawą miną.

Mijałyby dni, a On coraz bardziej by irytował ludzi na rynku krakowskim. W końcu Straż Miejska przegoniłaby Go z rynku, twierdząc, że "nie ma pozwolenia na publiczne działanie"... Może poszedłby do parku, może zatrzymałby się u kogoś, może...

Jak byłby dziś przyjęty Jezus? Pewnie tak samo jak i wtedy. Ciekawe jak dziś byśmy Go zabili... Jak dziś byśmy Go wyszydzili? Jakie komentarze byłyby na "facebook'u", jakie ośmieszające filmiki na "youtube"? Jak dzisiejsi wszystkowiedzący uczeni w Piśmie wdeptaliby Go w błoto? Jaką sensację wygrzebałaby i opublikowałaby prasa brukowa?
, Jaką intrygę byśmy uknuli by się Go pozbyć...Bo to, że by zginął, jak niewygodny wyrzut sumienia, jest pewne...

"Musicie się na nowo narodzić". Ciekawe słowa w dobie braku jakichkolwiek autorytetów, w dobie tysięcy zindywidualizowanych, zawłaszczonych "prawd". W czasach, gdy próbować kogoś przekonać, że coś musi, że coś powinien, graniczy z szaleństwem.
A jednak Pan Jezus mówi "musisz". Są rzeczy, które musimy. Inaczej nie możemy nawet "ujrzeć Królestwa Bożego" (Ewangelia Jana 3) Dlatego tak niewielu "widzi" Królestwo, tak wielu nie rozumie Królestwa i Jego wartości. Tak wielu narzeka na Kościół, na innych nie widząc "belki w swoim oku".
Mojżesz, Abraham, Dawid, Józef - wszyscy oni "musieli". Musieli przejść przez rzeczy, których nie chcieli. Musieli zostać "złamani" by ujrzeć Pana, by zobaczyć Jego Cel, by zrozumieć Jego Wartości.

Czy już wiesz, że "musisz"? A może ciągle uważasz, że jesteś Panam samego siebie, że nikt nie ma prawa Ci nic powiedzieć? Może ciągle masz "swoją sprywatyzowaną rację"? Jeśli tak, to będziesz musiał być "złamany" przez Pana, abyś mógł Go zobaczyć i zrozumieć Jego Plan dla Ciebie. Ktoś kiedyś powiedział, że Bogu mogą służyć prawdziwie tylko "złamani" ludzie, którzy już nie mają "własnej sprawiedliwości... ale tylko tę, która wywodzi się z wiary w Chrystusa..."
Czy już jesteś "złamany"? Czy jeszcze masz swoją pychę? Czy już wiesz, że aby zobaczyć Jego, "MUSISZ"...?
To co TY musisz, właśnie Ty, który to czytasz - sam odkryjesz, gdy pozwolisz Mu Cię złamać...
Pozdrawiam ciepło...

Piłka Nożna czyli sprawa narodowa?

Mecz Polska Rosja był dla wielu czymś więcej niż tylko meczem. Jest to zrozumiałe, gdy przyjrzymy się niełatwej historii naszych dwóch słowiańskich narodów... Nie jest łatwo pozbyć się kompleksów, ran, świadomości upokorzeń i przegranych bitew. I wbrew przekonaniu wielu, dotyczy to obu stron ...

Weźmy tylko dwa proste przykłady.

Moi rosyjscy przyjaciele mówili mi o ich odczuciach wobec wojny i byłem zdumiony słuchając ile w nich jest dumy z powodu pokonania Niemców. I nie ma doprawdy dla nich znaczenia, że walczyli pod czerwoną gwiazdą, symbolem komunizmu - walczyli o swoją ojczyznę i o wolność! Dla nich to była Wielka Ojczyźniana Wojna, i w powszechnym odczuciu, w powszechnym zrozumieniu (nie analizuje teraz na ile błędnym), była to wspólna wojna Rosjan i Polaków przeciwko Niemcom. Maja świadomość tysięcy ich rodaków, którzy polegli w Polsce walcząc o wyzwolenie od okupacji niemieckiej. Są zniesmaczeni i zdziwieni słysząc o profanowaniu rosyjskich grobów, o nienawiści do Armii Czerwonej. Pomijając niską być może świadomość historyczną, nie można zaprzeczyć, że profanacja grobów jest przecież co najmniej niegodziwa...

Z kolei dla nas, Polaków, to "wyzwolenie" miało gorzki smak, bo oznaczało wieloletnią zależność od Moskwy. Nie można jednak zaprzeczyć, że Rosjanie nie usiłowali wymordować Polaków tak jak Niemcy i stawianie tu znaku równości jest absolutnie niepoważne. Uzależnić i podporządkować sobie - a jakże, ale zniszczyć naród - na pewno tego nie chcieli! Chcieli nas zmusić do "przyjaźni", ale pozostawiali nam przecież względną swobodę...
Inną sprawą jest świadomość - a tego nam brakuje jak wody w czasie suszy - że nic nam nie zawinili przeciętni Rosjanie, a na nich jakże często wylewamy złości (patrz wydarzenia uliczne...)  To Stalin i jego następcy, który mordował i zniewolił swój własny naród, naród Rosyjski, który - powiedzmy szczerze - wycierpiał od komunizmu tysiąc razy bardziej niż my, Polacy! Musimy zachować proporcje, musimy spojrzeć całościowo dziś, gdy złościmy się na zwykłych Rosjan i wypowiadamy stereotypowe opinie. Ich to także boli, czują się - co w rozmowach często wychodzi - niesprawiedliwie oceniani i osądzani na podstawie stereotypów (a wielu byłoby zdumionych ile w przeciętnym Rosjaninie jest sympatii do Polski...) Od poczucia krzywdy jakże niedaleka droga do agresji...

Rozumiem, że wszelkie tego typu oceny są sprawą indywidualną. Jeden będzie miał poczucie, że Rosjanie to bracia Słowianie - oby było takich jak najwięcej po obu stronach. Inny będzie szafował krzywdą, opowiadał o zdradach i ciemiężeniu narodu Polskiego. I każdy ma prawo do swoich własnych odczuć, niechże tylko zachowa umiar, zdrowy rozsądek i pokojowe nastawienie.

Dziś żyjemy w innych czasach i trudno, jakże trudno oderwać się nam od przeszłości - choć jest to absolutny wymóg jeśli chcemy budować nowoczesne, zdrowe Państwo. Dziś Niemcy to demokratyczne, normalne i nowoczesne Państwo - nasz najważniejszy partner zarówno w gospodarce jak i Unii. Dziś Rosja, to nie imperium sowieckie! I choć nie pozbawiona wad i próbująca czasem (jak każde państwo przecież), wykorzystywać swoje atuty i rozgrywać swoje interesy to - na Boga: każde państwo rozgrywa swoje interesy, kombinuje, próbuje wykorzystać każdą przewagę by osiągnąć dla siebie jak najwięcej! Czy my bylibyśmy lepsi gdybyśmy mieli - na ten przykład - największe zasoby ropy w regionie?

Gdy widzę dziś flagi na samochodach, poczucie patriotyzmu manifestowane tu i tam, dołączam z flagą na samochodzie i czuję dumę, że jestem Polakiem.

Ale modlę się jednocześnie o mądrość dla moich rodaków, abyśmy jako Polacy nie dali się sprowokować  głupimi drobiazgami:
Ani jednostronnym programom BBC, w którym "idealni" Angielscy gentleman'i zapominają o swoich problemach z rasizmem, najwyższym w Europie odsetkiem przestępstw, zamieszkami ulicznymi, które tak niedawno "podpaliły" Londyn i były wstydem na cały świat... I choć nie maja żadnego prawa, aby nas pouczać, pamiętajmy że to jedynie głupi redaktor, który po raz kolejny szuka sensacji - zaiste osiągnął swój cel!
Nie dajmy się sprowokować jednostkom - kibolom zarówno polskim jak i rosyjskim - bandytów zawsze będzie pod dostatkiem na każdej szerokości geograficznej!!! Niech Policje się nimi zajmie - ostro i bezwzględnie, a prasa niech nie ocenia wszystkich kibiców jednakowo!

Edmund Burke powiedział kiedyś, że jedyną rzeczą potrzebną złu do zwycięstwa, jest bierność ludzi dobrych....

Więc nie bądźmy bierni! Mówmy dobrze o naszych sąsiadach pomimo naszej trudnej historii, a może właśnie dlatego!! Budujmy Nową Polskę, gdzie nie bojąc się nikogo, nie będziemy musieli leczyć naszych kompleksów agresją! Nie bójmy się Rosjan - szanujmy ich i ceńmy nasze przyjaźnie! Nie bójmy się Niemców - twórzmy z nimi strategiczne Partnerstwo w Europie, oba narody na tym skorzystają!
Bądźmy dumni, ale nie aroganccy, świadomi, ale nie jednostronni w ocenach, patriotyczni, ale nie "über alles" - ponad wszystko (lub ponad innych) to już było, i się nie sprawdziło! 

Czego sobie I Wam z serca życzę...

Teraz Polska, czyli euro przed nami...

Oczywiście nie wszyscy są kibicami piłki nożnej :) I oczywiście wielu nie rozumie o co ten cały szum... Ale nawet jeśli ktoś nie jest kibicem, rozumie zapewne, że to Euro to szansa. Nie myślę tu tylko o szansie przed którą stoją nasi piłkarze, którzy jeśli coś "zwojują" (np. ćwierćfinał, albo wyżej), będą oczywiście bohaterami narodowymi, ale myślę też o szansie jaką daje nam ta impreza, aby pokazać nasz kraj z jak najlepszej strony.

Chcę, powiem więcej, zmuszam się tutaj aby być optymistą. Dlaczego? Dlaczego nie zaczynam teraz narzekać i biadolić, że "na pewno dadzą plamę, że drogi będą koszmarne, że Polska się skompromituje"? Po pierwsze dlatego, że wokół widzę już wystarczająco narzekań. Po drugie dlatego, że jestem z natury optymistą. A po trzecie dlatego, że chcę być sprawiedliwy dla wysiłku wielu ludzi i wielu zmian jakie przychodzi nam oglądać w naszym pokoleniu. Jesteśmy pokoleniem wielkiej narodowej zmiany, wielkiej szansy, która wszystko wokół nas zmienia i zmieni nasz kraj, jeśli tylko sami sobie tego nie zepsujemy (naszym narodowym sportem jakim jest  narzekanie, szukanie spisków, zdrad i wyszukiwanie wad we wszystkim...)

Raduje się moje serce, gdy widzę na ulicach, na samochodach coraz więcej flag. I ja mam na samochodzie naklejkę "Polska OK!", a od jutra będę woził flagę. Dlaczego? Bo chcę pokazać dumę z tego, że jestem Polakiem! Bo chcę czuć, że wspieram w ten sposób "naszych", bo jestem przez to bardziej "namacalnie" częścią tej wspólnoty pragnień i marzeń o wielkim zwycięstwie biało-czerwonych. A że kogoś to śmieszy, ktoś inny powie "obciach" - trudno. Każdy ma prawo myśleć co chce, a ja mam prawo mieć to... gdzieś

I nie chodzi tylko o piłkę. Chodzi o poczucie dumy z tego, że mój kraj jest coraz częściej postrzegany jako równorzędny partner przez inne kraje, że doceniony jest nasz wysiłek, że stajemy dziś bez kompleksów wobec Anglików, Niemców, Francuzów i konkurujemy, i pracujemy, i wygrywamy...

Chce wierzyć, że to Euro będzie jednym z przełomowych momentów naszej piłki. Naiwność? A może jednak nie... Jak słucham tego co od lat prorocy mówią o Polsce i jej przyszłości to - z całym dystansem - chciałbym, aby Boża Łaska i błogosławieństwo objawiały się w różnych dziedzinach, także w sporcie. Chciałbym aby to nowe pokolenie piłkarzy - zmienione, europejskie i bez kompleksów wygrywające - było także znakiem zmiany, którą Pan zsyła na nasz kraj!

Będą modlił się za trenera Smudę. Będę modlił się za "naszych chłopców". Będę wołał do Boga, aby także przez to Euro wlał w nas nowa porcję nadziei, entuzjazmu, wiary, że możemy wygrywać, że Polska nie musi być krajem pięknie przegranych powstań, tragicznych bohaterów, malkontentów, spiskowców i zdrajców, ale może być krajem zwycięzców, którzy optymistycznie patrząc na siebie, i na innych, będą wznosić sztandar Pana!

Kocham moją Polskę. Kocham ją z całym inwentarzem braków, problemów, narzekań, ze złymi drogami i kłopotami na kolei, z wadliwą służbą zdrowia i okropna biurokracją, z szopka zamiast sejmu i głupimi politykami, z mediami szukającymi sensacji i oszołomami smoleńskich teorii spiskowych - tak, kocham ją taką, mimo wszystkiego co mi się nie podoba, kocham, bo innej nie mam.... 

"Polskie Piekiełko" - Hmmm...

Wróciłem do Polski.
Pierwsze kilka dni cieszyłem się radością niewspółmierną, że żyję właśnie w tym kraju, że taki piękny, że nie muszę bać się policji, że mogę mówić co chcę, że nasze miasta są takie ładne...

A potem - niestety - kupiłem gazetę... i się zaczęło: fatalne drogi, nieprzygotowana kadra na euro, nie mamy autostrad, klęska przygotowań do euro, bojkot Ukrainy - czyli po części też Polski, bo przecież razem robimy te mistrzostwa - sama Julia Tymoszenko prosiła by nie mieszać jej sprawy z polityką...

Krzyk, narzekanie, lamentacje, tragedia, zdrada, już jesteśmy pod okupacją Brukseli lub pod "pantoflem" Moskwy... Zatrzęsienie teorii spiskowych: od katastrofy smoleńskiej, aż do "zdrajcy Tuska", który działa na szkodę Państwa i jest sowieckim/niemieckim (niepotrzebne skreślić) agentem...  (przynajmniej w niektórych gazetach, na szczęście nie wszystkich) Chciało mi się krzyczeć: ROZSĄDKU WRÓĆ!!!

A ja patrzę wokół siebie i co widzę? Drogi coraz lepsze: do Krakowa jadę jak po stole, do Gorlic piękna droga, droga do Limanowej - coraz lepiej, w centrum Nowego Sącza drogi wyremontowane... itp itd,
Że nie ma autostrad jakich chcemy? Bez przesady, nie jest tak źle... Budują się i kiedyś będą! A 20 lat temu nie było nawet połowy tych dobrych dróg które mamy dziś! Czy musimy zawsze widzieć 20% negatywów, które nam się nie podobają, a nie widzimy i nie doceniamy 80% pozytywów! (cyfry przykładowe)
Jakość obsługi wokół rośnie, nasze miasta coraz piękniejsze, prawie każdy ma samochód i komórkę, wieczorem puby są pełne zadowolonych ludzi, parki pełne młodych i starszych mam, prowadzących najnowsze modele wózków,świetnie ubranych, pod blokami lub domami coraz częściej stoją po dwa samochody na rodzinę, a zaparkować wieczorem nie ma gdzie... nawet ja ostatnio wymieniłem sobie samochód... więc...
Owszem, nie wszyscy mają wymarzoną pracę, nie wszyscy opływają w mleko i miód - prawda. Nie chodzi mi o wybielanie rzeczywistości wbrew faktom, ale o ZDROWY BALANS I ROZSĄDEK!

Więc pomyślałem sobie, czemu jest tak dobrze, skoro jest tak źle? Celowo odwracam popularne pytanie, aby zwrócić uwagę na trend w publicystyce i polityce, którego cechą jest używanie jak najbardziej szokujących, obraźliwych słów. Już nie wystarczy "mieć inną opinię/zdanie", o nie! Trzeba oponenta zmieszać z błotem i nazwać zdrajcą, byle jak najmocniej mu "dokopać", aby prasa podchwyciła dany "epitet" i jak sępy wokół niego krążyła, aż do wyczerpania się "potencjału szokowego" danej sytuacji (czytaj: zainteresowania gawiedzi). Bo oczywiście dobry news to nie jest news! Musi być co najmniej "zdrada, kłamstwo, niszczenie Państwa", bo inaczej nikt tego nie podchwyci...

Jeden z redaktorów w tygodniku napisał ostatnio, że jesteśmy w Polsce w "czasie Robespierów", który Francja przeszła dawno temu, inne kraje również. "Czas Robespierów" to czas desperatów, oszołomów, radykałów, którzy nie liczą się z rozsądkiem, ale najważniejsze dla nich już nie jest "zaledwie" zwycięstwo wyborcze - muszą zniszczyć przeciwnika, zgnoić, "uciąć łeb" (jak za Robespier'a we Francji). Może nasza młoda demokracja musi przejść ten etap, etap teorii spiskowych rodem z kina sf, ten etap zdrad narodowych i neo-targowicy, aby dojrzeć? A może po prostu wybiliśmy się na niepodległość w złym momencie? W czasie, gdy "rząd dusz" sprawuje nie grupa dojrzałym mężów stanu, ale... prasa, pop kultura, pod dyktando której politycy działają?? Jak powiedział jeden z czołowych polityków: "kto nie istnieje w mediach, nie istnieje w ogóle i nie ma szans na wygrane wybory". Może właśnie dlatego nasza polityka produkuje ciągle takie szokujące "medialne osobistości i dziwadła", oraz "medialne zdrady i zamachy"?

No cóż, może trzeba przeczekać, może dojrzejemy kiedyś do prawdziwej, poważnej polityki, gdzie przeciwnik jest po prostu przeciwnikiem, z którym po debacie idziemy na piwo (jak w Anglii), gdzie wymiana poglądów nie oznacza od razu nienawiści i odbierania przeciwnikowi prawa do istnienia w polityce... może kiedyś dorośniemy.

Modlę się o mój kraj i proszę Boga abyśmy nie zepsuli przez nasze "Polskie Piekiełko" tego co dał nam Bóg w ostatnich dziesięcioleciach, tej niewiarygodnej szansy nie tylko na niepodległość, ale szansy aby stać się prawdziwie znaczącym krajem, pełnym mądrych ludzi, który wykorzystał dobrze moment dany mu przez Boga i Historię...

Zapytał mnie uczeń czym jest patriotyzm. Odpowiedziałem: pracować sumiennie dla dobra kraju, mówić dobrze o swoim kraju, przykrywać a nie obnażać jego upadki i wady, modlić się o Polskę z serca, robić wszystko by nasz prestiż i wiarygodność na świecie rosły, być uczciwym na co dzień, być dobrym przykładem w kraju i za granicą.

Czego sobie i Wam z serca życzę :) 

Misja Kaukaz - ostatni wpis :)

Uśmiechnięci i radośni w Panu, choć niezmiernie umęczeni dotarliśmy do Kijowa, po 28-mio godzinnej podróży pociągiem-sauną... (temperatura w wagonach sprawiała, że kropelki potu na głowach pasażerów parowały... brak klimatyzacji, okna w większości chyba zaspawane - projektowanie takich wagonów powinno być karane zsyłką na sybir...)

Gdy myślimy i rozmawiamy teraz o tym wszystkim co przeżyliśmy, wydaje się nam, że to był jakiś sen. Pytamy się nawzajem czy to wydarzyło się naprawdę...

Czy turysta naprawdę nie może w Rosji, na Kaukazie, iść do Kościoła i podzielić się Słowem (bo jest "turystą")? Czy turysta nie może zatrzymać się gdzie chce, nawet u przyjaciela, który jest pastorem (taki był też zarzut! Naprawdę!)? Czy "nieuprawnione naruszenie warunków wizy poprzez głoszenie/nauczanie" to termin prawny z okresu średniowiecza, czy może jeszcze starszy?

Czy zatrzymanie bez wyjaśnienia obywateli innego kraju z powyższego powodu, przetrzymywanie bez wyjaśnienia przez pierwsze kilka godzin, potem sądzenie ich jak bandytów (odciski palców, przepytywanie oddzielne, nagrywanie kamerą) w środku nocy, nie licząc się z ich stresem, poczuciem niepewności i strachu, co może się wydarzyć, a następnie zasądzenie wyroku o 2-giej w nocy, w pustym budynku sądu, to - o zgrozo - rosyjska demokratyczna procedura?

Czy proces w sali sądowej, gdzie - jak jakieś szydercze ostrzeżenie - siedzieliśmy obok klatki dla szczególnie niebezpiecznych przestępców, to jakaś wredna próba psychicznego zastraszania rodem z czasów Stalina - świeć Panie nad Jego duszą?

No cóż, pozostawiam te pytania do rozważenia i pewnie bez odpowiedzi... Zdaję sobie sprawę, że gdybym nie przeżył tego sam, pewnie bym nie uwierzył. Rozumiem więc, że niektórym będzie ciężko to przyjąć, a nikomu chyba nie będzie łatwo zrozumieć...

Nic to - jak mawiał Pan Wołodyjowski - przeżyjemy!

Całe to zamieszanie tylko wzmacnia moje przekonanie o tym jak bardzo potrzeba tam wsparcia i modlitwy. Nie poddajemy się i nie zmieniamy planów. Będziemy modlić się, aby Bóg pokazał nam, jakie ważne wnioski możemy wyciągnąć z tej "przygody", aby mądrze planować dalej...

Pozdrawiam Was jeszcze raz ciepło, dziękując za wszystkie wyrazy wsparcia, wszystkie modlitwy i  sms-sy!!!

Szczególne podziękowania kieruję dla naszego Biura KZ w Warszawie za telefon i gotowość pomocy - to było wspaniałe świadectwo i niesamowita zachęta dla naszej czwórki!

Bóg jest dobry! Jezus jest Królem!  

Kaukaz (11) Był piękny poranek, gdy...

Jest piękny czwartkowy poranek przed godziną 10.00. Właśnie pijemy kawę omawiając plany na ten dzień, gdy nagle...

Przyszli we trzech. Jeden filmuje wszystko kamerą od drzwi, dwóch pokazuje jakieś legitymacje, żądają dokumentów. Zdziwieni podajemy swoje dane i próbujemy pytać... Zabierają nasze paszporty. Po chwili niepewności pada: "pojedziecie z nami, musimy was sprawdzić, to nie długo potrwa...". Z uśmiechami wsadzają nas do dwóch samochodów, zawożą na jakiś posterunek. Czekanie. Zero wyjaśnień. Małe pomieszczenie, bardziej korytarz. Mija czas. Patrzymy po sobie próbując żartować,. ale w sercach czujemy narastającą niepewność: "o co tu chodzi, co to może oznaczać?". Po ponad godzinie wzywają nas pojedynczo do monitorowanego kamerami pokoju. Padają pytania: kto, gdzie, po co, z kim... Pada pierwsze wyjaśnienie: nasza wiza nie uprawnia nas do głoszenia, to wiza turystyczna. Nasze zdziwienie sięga zenitu, całkowicie nie rozumiemy zarzutów...  ????

Znowu czekanie. Mijają godziny. Robią nam jakąś herbatę. Znowu pytania. Nasze próby wyjaśniania nie znajdują zrozumienia. Około drugiej jesteśmy informowani, że będziemy mieli proces. Znowu czekanie. Jesteśmy zmęczeni, sfrustrowani, niepewni, ale modlimy się na tym małym korytarzu oddając Panu wszystko. Pan daje nam pokój, jest łatwiej czekać...

Pobierają nam odciski palców i całej dłoni. Czujemy się jak przestępcy... Czekanie...

Pojawia się tłumacz z urzędu - młoda kobieta, która sama nie wie o co chodzi i widać jest trochę przejęta. Jest godzina trzecia, idziemy do pobliskiego sądu. Znowu czekanie. Czekanie. Czekanie...
Jest wieczór, godzina siódma. Ponury korytarz sądowy. Pocieszamy się nawzajem, modlimy się, ale wciąż nie wiemy co to wszystko może oznaczać. Jesteśmy w obcym kraju, obcej kulturze, niepewni... czy to wszystko dzieje się na prawdę?

Zabierają Roberta na proces. Osobno. Zostajemy we trzech. Trevor przysypia na parapecie ze zmęczenia. Nie jedliśmy od rana, jesteśmy głodni, ale stres zabija głód. Wymieniamy z Krzysztofem spojrzenia, próbujemy wspierać się nawzajem. "Jesteśmy przecież obywatelami Unii Europejskiej, może konsul nam pomoże". Nie brzmi to zbyt przekonująco w tym kraju. Rozumiemy że jedynie Pan jest naszą nadzieja i ochroną, modlimy się, i raz jeszcze zdajemy się WYŁĄCZNIE NA NIEGO... Wierzymy Mu, On wszystko wie lepiej, On ma plan, nic nie dzieje się bez Jego woli...

"Zdaj się w milczeniu na Pana, złóż w Nim nadzieję, On wszystko dobrze uczyni..." Ps 37. 7 i 5

Mijają kolejne godziny. O 22.00 wzywają nas do sali procesowej. Nie wiemy co z Robertem.
Poznajemy naszego adwokata z urzędu - miły człowiek, który wydaje się rozumieć naszą sytuację i chyba naprawdę chce nam pomóc.

Zaczyna się proces. Pierwszy Krzysztof. Jesteśmy obecni w sali. Padają pytania sędziego, procedura się toczy, oskarżyciele oskarżają: "Mając turystyczną wizę brali udział w spotkaniach chrześcijan i nauczali". Jesteśmy zdumieni, ale sędzia wydaje się potwierdzać zarzuty... Krzysztof broni się mądrze. Adwokat robi świetną robotę - jego pytania "Czym jest turystyka? Czy turysta nie może pójść do Kościoła? Czy turystyka zaprzecza byciu chrześcijaninem?" są jakże trafne. Mówi o nas w tonie bardzo pozytywnym, nazywa nas bogobojnymi, dobrymi ludźmi. Sędzia słucha, odchyla się na krześle, patrzy w sufit... Jest już  północ...
Koniec procesu. Sędzia wychodzi na naradę. Pastor Wiktor przynosi nam placki...

Wraca Robert. Jego wyrok: zakaz wjazdu do Rosji, kara finansowa.

Zaczyna się mój proces. Próbuję tłumaczyć: "Przyjechaliśmy w dobrej woli, nie rozumiemy zamieszania..." Znowu zarzuty. Znowu nasz adwokat stara się pomóc, koniec procesu.
Potem Trevor. Podobna procedura. Ogłoszenie wyroku dla wszystkich: nadużyliśmy charakteru wizy, popełniliśmy przestępstwo, kara finansowa - 2000 rubli. Powinniśmy wjechać...

Wracamy do domu około drugiej w nocy. Mija 16 godzin od zatrzymania. Luba, żona pastora wita nas w drzwiach ze łzami w oczach. Pastor Wiktor jest zdruzgotany, chyba przybyło mu zmarszczek... Jemy coś szybko, idziemy spać...

To był bardzo długi dzień....

Kaukaz (10)... Różnice kulturowe raz jeszcze...

Jeszcze raz troszkę o różnicach w kulturze...
Tu na Kaukazie, w innej kulturze w innym środowisku, prawdziwie widać nowy wymiar słowa "racja", nowy wymiar słów "słuszne, dobre" :)  Tak, nie zawsze to co nam, europejczykom wydaje się takie oczywiste, jest obiektywnie oczywiste... (pełna zgoda z komentarzem Mateusza do poprzedniego posta)
Aby jeździć na misje, trzeba mieć dużo pokory, dystansu do siebie, często wyważenia i powściągliwości w niesieniu "racji" i ogłaszaniu swoich poglądów. Trzeba nieraz zdusić w sobie chęć zaprzeczenia i uczyć się słuchać...
Dziś mieliśmy niesamowitą dyskusję w grupie młodych ludzi, tworzących małą wspólnotę kościoła o ... służbie kobiet :) Starałem się wznieś na wyżyny mądrości Bożej modląc się o łaskę, aby szanując tutejsze obyczaje, ani nie potępić, ani nie przekreślać tutejszych zasad kulturowych, ale też, aby nie ukrywać swojego zdania za maską hipokryzji i fałszywego potakiwania. Prawdziwa mądrość, to umieć z pokorą i szacunkiem dla innego zdania, przedstawić swoje. nie stawiając drugiej strony w pozycji tego "gorszego".To nie jest  łatwe, ale możliwe... :)
Pytania, pytania, pytania, mamy tutaj koncert pytań! Staramy się dzielić, odpowiadać, ale zaiste sami też się uczymy, więcej niż można by przypuszczać.
I jeszcze kilka zdjęć:
- miasteczko w którym gościliśmy w muzułmańskim domu (poprzedni wpis)
- piękno gór Kaukazu
- jeden z wielu meczetów
- wieczorne spotkanie: wykład i modlitwa

Tak, taki wyjazd, to prawdziwie niesamowita lekcja, niesamowity poligon wiary i mądrości, po którym wracam inny do domu. Każdy powinien choć raz tego zakosztować... Chociaż nie sądzę, aby wszyscy potrafili się odnaleźć w takiej rzeczywistości, dla tego tak wiele - niestety - przykładów "misjonarzy" z monopolem na rację, którzy tylko szkodzą misji...
I tym, optymistycznym akcentem dziś kończę...
Pozdrawiam mimo wszystko bardzo ciepło wszystkich wiernych czytelników (tych niewiernych też :)