Media w XXI wieku, co my tu mamy...

Właśnie czytam jubileuszowe wydanie "Newsweek"a (a niech to, znowu "Newsweek"!) na 10-cio lecie i rozmyślam nad istotą mediów w naszych czasach. Dwieście lat temu, gdy media zaczynały swoją "karierę" w Anglii, były dostępne tylko dla elity i stanowiły źródło informacji, często spóźnionych (z racji odległości) i były raczej "raportowaniem" wydarzeń niż ich komentarzem (patrz: http://www.intermedio21.com/). Dziś media stały się nie tylko informacyjne, nie tylko "raportują" wydarzenia, ale często mają wpływ na ich tworzenie. W dobie elekroniki, dostępu do informacji, gdy każdy może "kliknąć" dowolny termin w internecie, bez jakiejkowiek cenzury, wszyscy jesteśmy "pod wpływem" tego co słyszymy, czytamy w mediach - wszyscy, choć w różnym stopniu...
Nawet Ci, którzy twierdzą, że nie oglądają plityki w TV, lub nie czytają gazet, są pod wpływem wszechogarniającego nas szumu medialnego. Nawet jeśli nie są bezpośrednio obserwatorami TV, to słyszą to co inni oglądają, dowiadują się o tym co media piszą i produkują, więc SĄ pod wpływem mediów, czy tego chcą czy nie, czy sobie z tego zdają sprawę czy nie. A to kształtuje nasze spojrzenie na świat i codzienność.
To wszystko stawia media w niezwykle uprzywilejowanej pozycji: nie tylko informują, ale także, a może przede wszystkim, podając informację w PEWIEN OKREŚLONY SPOSÓB I FORMIE (bo śmiem twierdzić, że tzw. obiektywne przedstawienie sprawy jest niezmiernie rzadkie i trudne) już podają, świadomie lub podświadomie jej INTERPRETACJĘ. A jeśli dodamy do tego fakt, że nasze społeczeństwo w większości jest bierne, wygodne i ma niewiele informacji zdobywanej samodzielnie, niewiele czyta (statystyczny Polak czyta pół książki na 2 lata!) i niewiele "wie" o otaczającym świecie z własnego doświadczenia (np. studia, książki, podróże), to otrzymujemy ludzi niesamowicie podatnych na podane gotowe informacje i ich podaną gotową interpretację.
Czy to musi być złe? Nie, jeśli media starają się podawać interpretację w miarę obiektywną, ale czy tak jest - pozostawiam Państwu do oceny...
Niemniej, mamy oto społeczeństwo ZDANE na medialną dyktaturę. Media stanowią nie tylko IV władzę, ale także, mając niesamowitą siłę oddziaływania, wpływu - po prostu mogą kreować wydarzenia, reakcje, poddawać rozwiązania, jątrzyć lub łagodzić, zaogniać lub proweadzić do kompromisu. Najlepszym przykładem jest polityka, gdzie widać jak politycy boją się mediów, drżą przed złym P.R.-em, zrobią wszystko by redaktor "dobrze o nich napisał" - i to jest właśnie władza mediów...
Niestety media, z założenia dążące do większej oglądalności, znając "gusty i poziom" społeczeństwa, będą szukać sensacji, która "podwyższy" zainteresowanie/oglądalność/czytelnictwo. To stawia media w niebezpiecznym miejscu, gdzie potrzeba wielkiej samodyscypliny i uczciwości, aby np. nie szukać na siłę sensacji, tam gdzie jej nie ma, nie pisać o czymś co jest "wydumanym" problemem i nie zaogniać i tak już zaognionego konfliktu między partiami...
Gdy słucham redaktora mojej ulubionej stacji informacyjnej, jak pyta "nie sądzi Pan, że Pana oponent Pana obraża i co Pan na to, pozostawi Pan to bez rerakcji?" To jestem po prostu oburzony... Takie zaognianie nie rprowadzi do niczego dobrego...
Więc, konkludując (jakie ładne słowo..), media są postawione w miejscu wielkiej władzy nad sumieniami, miejscu olbrzymiej odpowiedzialności i należy sobie tylko życzyć byśmy mieli jak najwięcej uczciwych i honorowych redaktorów/rki... Oby, bo w przeciwnym razie świat wokół stanie się w końcu jednym wielkim teatrem medialnym, gdzie nic już nie będzie prawdziwe...
Pozdrawiam ciepło...

Dla Herodota... jeszcze o krytykanctwie i naturze Polaków... Subiektywna próba syntezy.

Jeden z moich, chciałbym powiedzieć i mieć nadzieję - stałych czytelników zwrócił mi uwagę na fakt iż ciekawa byłaby próba odpowiedzi na pytanie "dlaczego" w Polsce mamy tyle krytykanctwa, a tak mało zrozumienia dla drugiej strony. Obiecałem Mu, że choć to "temat rzeka" i nie sposób go wyczerpać w krótkiej refleksji, spróbuję  przyjrzeć się tematowi...
Dlaczego jesteśmy krytykantami? Dlaczego jesteśmy tak kłótliwi jako Polacy? Dlaczego tak prędko krytykujemy a tak niewiele w nas chęci kompromisu? Szczególnie widać to w polityce, gdzie "druga strona" po prostu z założenia "nie może mieć ani odrobiny racji"... tak, niestety...
Gdy myślę o tym problemie, to odpowiedź (moją subiektywną) podzieliłbym na kilka części:
- Po pierwsze, natura człowieka jest taka, że łatwiej jest skrytykować niż pomóc. Jesteśmy z natury trochę egoistami, nasze pragnienia i dążenia są skierowane bardziej na "nas" niż altruistycznie na "innych". To sprawia, że mamy skłonność skrytykować to co nie "nasze", to co jest "poza nami". Jeśli stoimy "z boku" i obserwujemy jakąś. powiedzmy, budowę, to często można zaobserwować takie komentarze: "ciekawe jak długo ta droga wytrzyma", "pewnie kontrakt sprzedali", "a czemu budują w dzień, w nocy trzeba", "na pewno za rok będą poprawiać znowu bo się rozwali". Pytam nieraz siebie słysząc takie komentarze, dlaczego nikt, albo prawie nikt nie powie: "jak to dobrze, że coś dobrego się dzieje...". I myślę, że pierwsza część odpowiedzi jest taka, że w naturze człowieka jest krytykować... tak myślę...
- Po drugie, jako Polacy przeszliśmy w historii przez wiele okresów w których byliśmy pod władzą "innych". Najpierw zabory, potem wojna i okupacja, potem tzw. "ruscy" i komuniści. To nas przyzwyczaiło, wypracowało w nas taki mechanizm, że są ci "oni", którym należy się przeciwstawiać, władza, która jest od "nich", władza, która jest zła i należy ją przechytrzyć (Polskie "kombinatorstwo" - w jęz. angielskim nawet nie ma takiego słowa!), należy jej się buntować należy ją krytykować itp itd. I jako Polacy "wypiliśmy z mlekiem matki" postawę buntu, krytyki i oporu. Jesteśmy narodem wojowników, tych co "potrafią" tam gdzie nikt inny nie potrafi (patrz wydarzenia i bitwy II wojny: Wizna, Westerplatte, Monte Casino, Narvik, Tobruk, Bitwa o Anglię- "jeszcze nigdy tak wielu nie zawdzięczało tak wiele tak niewielu...", itp itd), jesteśmy narodem niezwykle utalentowanych i inteligentnych "fajterów", którzy świetni w partyzantce, w bitwie, w rozwiązywaniu problemów, w pozytywnie rozumianym "kombinowaniu" (znajdowaniu niekonwencjonalnych rozwiązań w różnych dziedzinach od ekonomi poprzez biznes aż do dziedzin nauki) ale w czasach pokoju jest nam trudno się odnaleźć... Umiemy walczyć i kontrować, ale nie nauczyliśmy się jeszcze demokracji (którą inne kraje mają setki lat, a my dopiero 20), nie umiemy przyjmować nawet konstruktywnej krytyki, bierzemy czyjeś "inne zdanie" bardzo osobiście, jako "wrogą" postawę i chcemy z nią "walczyć" zamiast próbować się czegoś nauczyć i szukać kompromisu. Ciężko nam jest ustąpić, nie mówiąc już o próbie zobaczenia racji "drugiej strony" i szukania środka.
- Po trzecie, co wiąże się z drugim i pierwszym, jesteśmy w procesie, który inne kraje przechodziły setki lat. Mam na myśli proces zmiany mentalności na "demokratyczną", na orientację wspólnotową zamiast indywidualnej, na myślenie bardziej kategoriami państwowymi niż osobistymi, rozumienia, że tzw. państwo to "my", dobro państwa to dobro moje. I jeśli wymagam od państwa, najpierw muszę wymagać od siebie. Niestety w naszym kraju pokutuje takie myślenie o państwie jako o jakimś "urzędzie", którego obowiązek to "dawać mi". Postawa wyciągniętej ręki, postawa roszczeniowa, jest bardziej niż widoczna w kraju gdzie nie jest ważne czy np. byłem ubezpieczony, czy buduje dom z naruszeniem przepisów - gdy była powódź państwo ma mi dać i koniec.
Będąc wielokrotnie w Anglii mam możliwość obserwować społeczeństwo mające za sobą wiele lat myślenia demokratycznego, państwowego, obywatelskiego, gdzie opozycja przyznaje często rację rządowi. Ba, często współpracuje z rządem! Obywateli, którzy rozumieją dobro państwa jako dobro wspólne i nie "boją" się czasem stracić na korzyść państwa, bo rozumieją. Gdy myślę o Japończykach, którzy tak pięknie zachowują się po katastrofie elektrowni: np. starsi emeryci postanawiają dobrowolnie iść pracować w rejonie skażonym, skazując się na śmierć "dla dobra innych i kraju", cały kraj ogranicza wydatki,  ludzie dobrowolnie rezygnują z części wypłaty, wpłacając na konta rządowe, aby "państwo miało więcej pieniędzy na odbudowę" - to myślę sobie jak wiele jeszcze musimy się nauczyć...
W tej argumentacji nie sposób pominąć aspektu mentalności ewangelicznej - chrześcijańskiej, która pomaga w tym procesie. Wartości Biblijne, chrześcijańskie, są kluczem do zmiany myślenia i postawy człowieka. Rozumienie i wierność tym wartościom, poddanie się Bogu i szukanie Jego Prawdy sprawia, że człowiek JEST bardziej skłonny do kompromisu i rozumienia innych...
Mam jednak nadzieję, że nauczymy się. :) Jestem dobrej myśli bo widzę zmiany w naszym kraju i proces zmiany naszej mentalności. Cieszę się, że nasze młode pokolenie coraz częściej jest - w co wierzę z serca - bardziej "europejskie", otwarte, uprzejme i zdolne do kompromisu. Chcę w to wierzyć z całego serca...
No cóż, ta próba odpowiedzi jest na pewno subiektywna i nie wyczerpuje tematu, ale jednakże jest "próbą" i pokornie proszę o jej docenienie... :)

Pozdrawiam ciepło

Jak ten czas leci...

Czy macie czasem wrażenie, że czas coraz szybciej biegnie? Że kiedyś, gdy byłem w liceum godzina, dzień, miesiąc dłużył się niemiłosiernie, a dziś lata lecą tak szybko, że tracę rachubę?
Taaak, to oczywiście subiektywne wrażenie...
Patrząc wstecz, widzimy jak zmienia się świat, bliscy, a najbardziej jak zmieniają się nasze dzieci :) Mój syn był dziś pierwszy dzień w liceum, a jeszcze "wczoraj" bawiłem się z nim w piaskownicy... Panta rei, mawiali grecy, wszystko płynie, zmienia się...

To przemijanie uświadamia nam na nowo kruchość nas samych i zmusza do refleksji co tak naprawdę jest w życiu ważne, co jest trwałe, co nieprzemijające i warte naszej "inwestycji". Czy już zadałeś/łaś sobie to pytanie drogi czytelniku/czko? Czy już wiesz w co warto, w co chcesz zainwestować swoje życie? To ważne pytanie, zwłaszcza gdy doświadczamy zmiany, przemijania, gdy widzimy jak czas nam "przecieka" między ważnymi zajęciami, gdy zabiegani zatrzymamy się na chwilę, aby pomyśleć co jest warte naszego czasu a co jest jego stratą...
Życzę Wam odwagi zadawania sobie ważnych pytań i szczerości w odpowiedziach samemu sobie...
:)

Krytycy i krytykańci... część II

Zapraszam do wysłuchania historii z morałem... prawdziwej :) 

Wnioski? 

Pozdrawiam ciepło...

krytykańci a krytycy...

Jak łatwo jest krytykować stojąc z boku i obserwując... Takich bezpiecznie stojących z boku krytykantów wiedzących zawsze wszystko lepiej jest u nas pod dostatkiem. To ciekawe jak prędcy jesteśmy do ferowania wyroków i ocen jakim ktoś jest lekarzem, politykiem, nauczycielem... ba nawet człowiekiem!
Krytyka jest potrzebna, owszem. Ale taka co nie niszczy drugiej strony, nie obraża, jest merytoryczna i nie "personalna". Jak słyszę niektórych polityków, to ich wypowiedzi nie mają nic wspólnego z krytyką, a są tylko złośliwościami obliczonymi na obrażenie i poniżenie oponenta - to ma być krytyka? To żałosne, pozbawione taktu i klasy krytykanctwo...
Często wydaje się nam, że wiemy co należy zrobić, jak to zrobić i kiedy. Zwłaszcza gdy to dotyczy polityki i ekonomii - każdy (no, może prawie każdy) w Polsce zna się na polityce i każdy (sorki, prawie każdy - są chlubne wyjątki...) z łatwością i lekkością powtarza ten najsłynniejszy chyba w naszym kraju polityczny slogan że "wszyscy oni to dziady i złodzieje, lenie i barany". Ci oni, to kto? Jacyś "mityczni" POLITYCY? A co to takiego? Jakaś grupa genetycznie wyhodowanych obcych (no bo nie my przecież), trenowanych w katakumbach w fachu złodziejskim od dziecka, uczonych kłamstwa i krętactwa przez lata, genetycznie fałszywych i złych? Nie moi drodzy, politycy to LUDZIE! Tacy jak Ty i ja. Reprezentanci NASZEGO kraju. Ani gorsi ani lepsi. To nasi z naszych. Po prostu - my. I jeśli na nich narzekamy, to narzekamy na siebie, na naszą Polską mentalność, na nas samych...
A może tak naprawdę nie wiemy wiele? Może nasze wyobrażenia gdy patrzymy z zewnątrz są niepełne, mylne, a nawet niekompetentne? Może zrozumielibyśmy polityków, gdybyśmy sami mogli spróbować jak to jest być "tam" - w radzie gminy, miasta, w partii, w parlamencie - i wtedy może zobaczylibyśmy, że to nie takie proste? I może okazałoby się, że ta przysłowiowa "budowa drogi" nie jest tak prosta jak myślimy...

Miejmy dystans do siebie i innych. Nie bądźmy tak skorzy do osądzania rzeczy i ludzi, o których tak naprawdę niewiele wiemy...
Czego sobie i Wam z serca życzę...

Szczęście? A co to jest?

Wszyscy mówimy czasem o "byciu szczęśliwym", o "pragnieniu szczęścia", o "szczęściu"... Ale co to jest to "szczęście"? Gdy tak odrzucimy potoczne "mistyczne" rozumienie tego pojęcia rozumiane jako jakiś, bliżej nieokreślony stan euforii i spróbujemy zdefiniować ten termin?
Czytałem niedawno (znowu w Newsweek'u, niestety :), że badania naukowe jasno wykazały, że nie ma ten termin (szczęście) wiele wspólnego ani z finansami (bo jest więcej "szczęśliwych" wśród biedaków niż bogaczy i więcej nieszczęśliwych samobójców wśród bogaczy niż wśród ubogich), ani z pozycją (choć ta, uczciwie przyznaję ma w badaniach jakieś znaczenie), trochę więcej ma to wspólnego ze środowiskiem, w którym jesteśmy, rodziną. Ale gdy psychologia próbuje zdefiniować co wpływa na nasze "poczucie" szczęścia, okazuje się, że najbardziej chodzi o... nasze NASTAWIENIE. Nastawienie do SIEBIE, do INNYCH, do OTOCZENIA. Bardziej szczęśliwi są ci, którzy mają pozytywny stosunek do świata, do ludzi i do siebie. Ci którzy nie doszukują się wszystkiego co ZŁE wokół, ale dostrzegają - powiem więcej - chcą dostrzegać pozytywy bardziej niż negatywy. Klucz do szczęścia kryje się więc w naszym własnym sercu i naszej postawie. Możemy narzekać na wszystko wokół, możemy podejrzliwie patrzeć na sąsiada, zakładać, że będzie na pewno "beznadziejnie, no bo jakże może być - w Polsce??" Albo możemy szukać w innych dobra, nawet jeśli raz czy dwa się zawiedziemy, możemy widzieć pozytywne zmiany wokół, możemy sami być ludźmi "na tak".
Więc jeśli chcesz "być szczęśliwy" drogi przyjacielu, zajrzyj przede wszystkim w swoje serce - co tam znajdziesz? Narzekanie, zgorzknienie, ponuractwo? Bo jeśli tak, to nie masz wielkich szans na szczęście i najwyższy czas coś zmienić...
A Pan Bóg w swojej dobroci dawno w swoim Słowie radził nam "myślcie o tym co dobre, poczciwe, co godne pochwały, co czyste, co miłe..." (Fil 4,8) Jego, Boża psychologia to psychologia pokoju i radości, Jego uniwersalna rada na Twoje i moje życie to... "kochaj". Tak po prostu. Bo gdy kochasz, widzisz dobro. Gdy kochasz widzisz pozytywy, dajesz drugą szansę, rozumiesz niedoskonałość innych, jesteś gotów przebaczać i masz dystans do siebie samego. Po prostu masz POZYTYWNE NASTAWIENIE do ludzi i do świata. Dokładnie tak jak - wybaczcie określenie - sam Bóg. Bo jeśli jest ktoś na tym świecie, kto jest nastawiony naprawdę pozytywnie do każdego z nas, to jest to właśnie On, nasz Ojciec Bóg...
Więc, uczmy się od Niego, przyjmujmy Jego rady, naśladujmy Go w miłości, a będziemy szczęśliwi... :)
Czego sobie i Wam w tą niedzielną noc życzę...
kolorowych snów :)

decyzje, decyzje, decyzje... czyli jeszcze o Bożej woli...

Decyzje, decyzje, decyzje. Codziennie stajemy przed dylematami i wyborami. I niezmiennie codziennie zadajemy sobie pytanie: jaka jest najlepsza decyzja? Co powinienem zrobić, by nie żałować, by uniknąć kłopotów? Od decyzji "wziąć kredyt czy nie?" (ach, te nieszczęsne franki...), po wybór taryfy dla naszej komórki - wszędzie stajemy przed wyborami. Jedne są arcyważne, inne takie sobie, jeszcze inne wydają się nieistotne, a po jakimś czasie okazują się brzemienne w skutkach... i w każdym przypadku potrzebujemy mądrości, roztropności, rozwagi a czasem... a jakże - odwagi. I niezmiennie prosimy Boga o mądrość i rozwagę, codziennie na nowo prosząc o objawienie na DZIŚ. To ważne, abyśmy byli ludźmi szukającymi Bożej odpowiedzi na DZIŚ, a nie tylko opierać się na tym co Bóg powiedział WCZORAJ. Niestety, w większości wypadków - choć Biblia jest pełna przykładów i wskazówek - nie ma "gotowców". Musimy znaleźć Boża wolę do danej sytuacji na kolanach...

Czasem jednak stajemy przed wyjątkowymi decyzjami, o których wiemy, że będą "brzemienne w skutkach". Są "małe" decyzje i są te "wielkie", które mają wpływ na całe nasze życie.

Estera stanęła przed taką decyzją. I ciekawe, że nie miała proroctwa, objawienia, a jednak oparła się na Bogu i podjęła RYZYKO. Położyła na szali swoje życie, stanęła wiarą... i poszła do Króla. Słowa Mordochaja "może na ten dzień się urodziłaś" (parafraza), pewnie brzmiały jej w sercu jak grzmot. Tak, to był jej "Rubikon", jej moment życia, jej przeznaczenie. Wielkie zadanie, z którego wywiązała się godnie...

Jaki jest Twój "wielki moment"? Czy już wiesz po co się urodziłeś i po co Pan Cię odnalazł i umieścił w swoim Kościele? Może i w Twoim życiu jest takie zadanie, które Ty i tylko Ty możesz wykonać dla Pana? Może nie tylko masz żyć, zajmując sie codziennymi sprawami, biegając i walcząc o byt? Chociaż jeszcze tego nie widzisz, ale za rogiem może czeka na Ciebie zadanie. Może będziesz musiał podjąć ryzyko wiary, może nie będziesz "pewny", ale pójdziesz za głosem w sercu? I to będzie Twój moment życia! To będzie Twoja misja - może Rosja lub Afryka, a może modlitwa o uzdrowienie, może praca na ulicach, ewangelizacja a może... wychowanie proroka? Ważne abyś szukał ("szukajcie a znajdziecie"), ważne abyś CHCIAŁ, ważne abyś był gotów...

Za zakrętem życia czeka nas... no właśnie, nie wiesz co, ale to, czy będziesz gotowy jutro na Boże zadanie, zależy od Twojej postawy dziś. Bo nie ma nic gorszego niż minąć się z Bożym powołaniem, niż przeżyć "spokojnie" życie, a potem usłyszeć od Pana: "mogłeś być moim bohaterem"... To byłoby takie smutne...

Więc: bądź jak Estera! Bądź odważny! Miej wiarę w sercu! Wypatruj okazji! Niech przyjdzie Twój moment życia, Twoje powołanie!

Czego sobie i Wam z serca życzę,