Misja na Kaukaz (4) W Czerkiewsku...

Po dlugiej podrozy autobusem, (ktory u nas nie przeszedlby zadnej kontroli technicznej) jestesmy juz w Czerkiewsku! Wlasnie zakonczylismy pierwsze spotkanie z pensjonariuszami osrodka dla alkoholikow, ktory jest prowadzony przez tutejszy Kosciol.
Pastor Wiktor wspaniale nas przywital na dworcu, i az mi sie cieplo zrobilo na duszy gdy go zobaczylem. To dobry i Bozy czlowiek, ciesze sie z przywileju poznania go i wspolpracy z nim :)

Dzielilismy sie Ewangelia i Slowem. Pomimo zmeczenia, jeszcze raz doswiadczylismy niesamowitego ozywienia kiedy zaczynasz mowic o Bogu! To niesamowite, jak po tak dlugiej podrozy, siadasz - czujacz sie niesamowicie zmeczony - i nagle zaczynasz glosic Chrystusa i... nabierasz sil, nagle nie jestes zmeczony i mozesz mowic az do polnocy :)
W osrodku jest 22 pensjonariuszy, glownie narkomani i kilku alkoholikow w procesie wychodzenia z nalogu. Wiekszosc jest zdeterminowanych i trafili tutaj bo juz nic innego nie moglo im pomoc. Tutaj wielu po raz pierwszy uslyszalo, ze Jezus jest Zbawicielem, ze moze pomoc, ze naprawde potrafi zmienic zycie czlowieka!
Bedziemy dzielic sie na porannych i wieczornych spotkaniach, poza tymi dniami gdy pojedziemy do innycgh miejsc i zborow.
Ktos napisal mi sms: "Napisz jak tam jest" - no coz, wiele biedy wokol, a bogaci przemeszczaja sie w swoich pieknych samochodach z czarnymi przyciemnionymi szybami... Kraj i miasto troche przypomina Polskie miasta z okresu lat 80tych - szaro, drogi - nieciekawe (tu mozna byc wdziecznym za nasze drogi!!) . Mentalnosc calkiem inna... jedzenie podobne, tylko niesamowicie tluste. Meczetow wiele wokol...
Zaplanowalismy (zaplanowano dla nas) kilka wyjazdow misyjnych, w okolicy, aby odwiedzic liderow, ktorych juz znamy i tych, ktorych jeszcze nie znamy :)
To tyle przed snem, pozdrawiam Was wszystkich!
PS: mam tu problemy z literami rosyjskimi wiec ciezko jest bardzo pisac. Klawiatura mi robi psikusy - sama wraca do rosyjskiego i musze kombinowac jak to obejsc, a jestem juz zmeczony (u nas juz prawie polnoc...) Nie wiem jak bedzie dalej z internetem, ale do ... nasepnego napisania :)

Misja na Kaukaz (3) Jestesmy w Rostowie...

Jestesmy juz u znajomego pastora w Rostowie! Przebylismy kawal drogi a przed nami jeszcze 9 godzin autobusem jutro rano... Dzis spimy tutaj a jutro rano wstajemy o 6.00 i do autobusu!
To juz bedzie ostatni etap podrozy :)
Przy stole odbylismy ciekawa rozmowe na temat predystynacji (wybrania przezd stworzeniem Bozych dzieci do zbawiania - sa dwie koncepcje: jedni mowia, ze wszyscy zostalismy albo wybrani do zbawienia przed urodzeniem lub nie, drugie spojrzenie to wolna wola czlowieka, ktory sam decyduje)... Ciekawe jak moga byc rozne opinie i sposoby spojrzenia na ta sama sprawe...
Nie jestesmy za bardzo zmeczenie, bo oststni pociag (z Kijowa do Rostowa) byl bardzo komfortowy i moglismy sie dosyc wygodnie wyspac :)
Teraz siedzimy sobie z rodzina pastora tutejszego, pijemy sobie kawke i zartujemy :)
Niesamowite, ze nie znamy sie, zobaczylismy sie godzine temu a czujemy sie tutaj jak i siebie w domu, atmosfera jest wspaniala, goscinnosc - jak to u chrzescijan - wspaniala! Ciasteczka sa wspaniale!
Nie mam tutaj polskich znakow (rosyjski kompute - korzystam z goscinnosci) wiec przepraszam za bledy i literowki!
Jutro juz bedziemy na miejscu, wiec nie wiem czy bede tam mial dostep do internetu - jesli nie to nasapi wielka cisza... a jesli tak - odezwe sie niedlugo!
Pozdrawiam!!!

Misja na Kaukaz (2) Jesteśmy już w Kijowie...

Po dłuuugiej podróży "drugim" pociągiem jesteśmy już w Kijowie - stolicy Ukrainy.

W pociągu trochę się przespaliśmy, rozmawialiśmy intensywnie, żartowaliśmy na maksa, (podróż pociągiem to super czas na rozmowy a humory nam dopisują, a jakże!), Robert dzielił się świadectwem z człowiekiem z Mołdawii (każda okazja by powiedzieć o Chrystusie jest dobra i daje radość!), który to człowiek, nota bene, pracuje w Moskwie! (sic!)

Dosiadł się do nas także 17 letni żołnierz ukraiński, z którym uciąłem sobie ciekawą pogawędkę - po angielsku!!

Teraz siedzimy w McDonad's przed pięknym dworcem Kijowskim i trochę podjadamy (niech żyje zdrowa żywność!). Przed nami 20 godzinna podróż "trzecim" pociągiem do Rostowa....

Popatrzcie, jaki ten świat zrobił się mały - oto siedzę sobie kilometry od domu, robię zdjęcia i wszędzie prawie mam dostęp do internetu więc umieszczam je wraz z komentarzem... niesamowite. Ciągle mnie to zadziwia, jak technika zmienia naszą codzienność. Obyśmy się tylko za bardzo od niej nie uzależnili, bo jakby "padł" nagle prąd to zaczną się dantejskie sceny...

Ale doprawdy podróże kształcą... i wypróbowują jak bardzo jesteśmy wytrwali i - co do mnie - czy nie jestem jeszcze za stary na taką podróż... :) NIE!!!!

Dworzec Kijowski jest ładny, choć czuć tutaj ciągle wszechobecną architekturę sowiecką...

Jak już powiedziałem, humory nam dopisują!
Pozdrawiam i do następnego... napisania :)

Jesteśmy już we Lwowie...

Jesteśmy już we Lwowie -jest 5.00 rano i zakończyliśmy pierwszy etap podróży. O 11.00 mamy następny pociąg do Kijowa (12 godzin jazdy ze Lwowa), potem przesiadka na pociąg do Rostowa (z Kijowa do Rostowa - 20 godzin jazdy). W Rostowie nocujemy u przyjaciół, a potem natępny pociąg do Nowomyska (7 godzin) i potem jeszcze samochodem... Razem, wliczając pociąg z Krakowa do Lwowa, daje nam to prawie 50 godzin samej podróży... hmmmm
Teraz czekamy w poczekalni we Lwowie na pociąg do Kijowa :)
Pociąg z Krakowa - super standard! Czyściutko, komfortowo, czysta pościel, czyściutka ubikacja - nie mogę powiedzieć złego słowa o Polskich Kolejach... Chyba, że tak tylko trafiliśmy, ale nie sądzę.
Obsługa konduktorska - super: uprzejmie, kulturalnie.
To taka pierwsza szybka notka. Będę się starał pisać jak tylko będę mógł z trasy :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

Kaukaz...

Właśnie szykuję się do kolejnego wyjazdu misyjnego na Kaukaz (niedaleko Gruzji i Czeczenii). Będziemy odwiedzać Kościoły i usługiwać w nich na różne sposoby: głosić, wykładać Słowo, modlić się o ludzi, budować dobre relacje, pomagać w różnych sprawach, wspierać ośrodek dla alkoholików, rozmawiać i służyć duszpastersko. Będziemy wspierać naszych braci tam na Kaukazie w miejscach, które często są dla chrześcijan nieprzyjazne (to w 80% rejon muzułmański).  Niektóre zbory działają nieoficjalnie, jako że niektórzy muzułmanie są bardzo agresywni w stosunku do chrześcijan. Bywa, że chrześcijanin może być prześladowany, pobity, a nawet zabity, co zdarzało się i zdarza...

Nigdy nie zapomnę ostatniej mojej tam wizyty. Mówi się, że "podróże kształcą", a dodałbym, że podróże misyjne kształcą podwójnie :) To była podróż mojego życia - inna mentalność, inne jedzenie, inne spojrzenie na wiele spraw, poziom życia na ogół dużo niższy niż u nas... Gdy trzeba myć się w strumieniu, a ubikacja to dziura między deskami, to człowiek docenia to co ma. Wracasz wtedy do domu i nagle zdajesz sobie sprawę, że Twoje narzekanie jest po prostu głupie, że Twoje wymagania są często nieracjonalne, że zatraciłeś ten moment, kiedy przestałeś już walczyć o byt, a zacząłeś walczyć o dobrobyt...

Taaak, narzekamy na ten nasz kraj, na rząd, na drogi, na wszystko, a nie zastanawiamy się jakim dobrodziejstwem jest... ciepła woda w kranie! Już normalne są dla nas McDonaldy, samochody (których jest w Polsce więcej niż dorosłych Polaków), pełne półki, emerytury (choć niskie - jednak SĄ!) itp itd. I wciąż chcemy więcej i więcej, nie doceniając już tego co mamy... Człowiek łatwo przyzwyczaja się do tego, że MA. I jak już MA, to za chwile to co MA staje się normą i chce więcej MIEĆ.

Jadę z radością na Kaukaz, bo znowu zobaczę jak bardzo można być szczęśliwym nie mając prawie nic, jak żyjąc w ciężkich warunkach można być radosnym mając tylko miłość Chrystusa :) Znowu jadąc by coś z siebie dać - otrzymam więcej niż dam. Znowu przekonam się, że bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać niż brać. Znowu wrócę poruszony i wdzięczny Bogu za tą podróż, za ludzi spotkanych, za kolejną przygodę z Chrystusem.

Więc drodzy, proszę Was o modlitwę, bo rejon może być czasem niebezpieczny, i do kolejnego "napisania" (no bo nie mogę napisać "do zobaczenia" :) jak wrócę w maju! Komentarze piszcie - a jakże, tyle, że ukażą się dopiero w maju :)

Jak wrócę - na pewno napiszę coś o wyjeździe!

Pozdrawiam Was ciepło

Nadchodzą Święta :) czyli???

Czym są dla mnie święta? Okazją! Okazją by odpocząć (straszne, na początku odpoczynek?!), bo Pan Bóg nakazywał swojemu ludowi w święta odpoczywać! Okazją by spotkać się z rodziną, bo każdy pretekst by usiąść przy wspólnym stole i poczuć się rodziną, powspominać i budować jedność, jest dobry. Okazją by pomyśleć nad znaczeniem tego co świętujemy... i raz jeszcze podziękować Bogu...

Dziś niestety dla wielu Święta to jedynie czas odbębnienia nabożeństwa (z całym szacunkiem dla mniejszości, która nie odbębnia), najedzenia się do granic (czytaj: napchania się), wylegiwania się przed telewizorem, a jeszcze wcześniej generalnego sprzątania (czytaj: zajechania rodziny do utraty tchu...)...
W tym pędzie, zatraca się cały urok Świąt, całe znaczenie tego co piękne, co jest zadumą, refleksją, przeżyciem i duchowym doświadczeniem, którego wszyscy czasem potrzebujemy.

Bo przecież idea "świąt" nie pochodzi od człowieka, ale od Boga! To On nakazał ludowi swojemu świętować, aby przez coroczne święta wspominali to co Bóg dla nich uczynił, by uczyli swoje dzieci, by nigdy nie zapomnieli.

Oczywiście mamy też pewien problem ze świętami: jeśli robimy coś tak samo lub podobnie co jakiś czas, to łatwo wpadamy w rutynę, łatwo umyka nam istota, łatwo możemy wpaść w "odbębnianie"! Co w takim razie zrobić? Ano osobiście staram się robić wszystko, aby nabożeństwa nie były takie same, aby różnorodność była naszą siłą nie tylko w formie, ale i w sposobie przekazywania treści. Nie jest to łatwe, ale myślę że możliwe, zarówno dla Kościoła, jako całości, jak i dla jednostek.

Drodzy! Z całego serca życzę Wam, abyście nadchodzące Święta Wielkanocne przeżyli z głębi serca! Abyście raz jeszcze mogli wzruszyć się myśląc o tym jak On, nasz Mistrz, oddawał swoje życie za nas. Abyście może nawet uronili łzę gdy będziecie raz jeszcze dziękować Mu za życie, które wywalczył dla nas umierając. Życzę Wam, abyście zrobili wszystko, aby rutyna i bylejakość nie zabiły tych Świąt, ale aby były one szczególne, pełne Bożej Obecności, pełne Jego Łaski i Radości!
Z serca Wam wszystkim życzę!

:)

Najtrudniej zmienić siebie...

Pewnego dnia skorpion poprosił żółwia, aby go przewiózł na drugą stronę rzeki. Zdziwiony żółw zapytał: „ho ho, nie ma mowy, przecież jak Cię wezmę na moją skorupę to zgodnie z Twoją naturą, użądlisz mnie w kark gdy będę płynąć!”. Skorpion na to: „drogi żółwiu, przecież obaj byśmy utonęli, a zależy mi na przeprawie przez rzekę”. Żółw pomyślał przez chwilę: „no tak, to przecież logiczne”, i zgodził się. „Wskakuj”- powiedział. Skorpion zadowolony wskoczył na żółwią skorupę i popłynęli. W pewnym momencie, ku przerażeniu żółwia, na samym środku rzeki,  skorpion użądlił go w kark. Obaj zaczęli tonąć w nurcie rzeki. Żółw zrozpaczonym głosem zwrócił się do skorpiona: „I cóż narobiłeś, teraz obaj zginiemy!”. Na co skorpion pokiwał smutno głową i rzekł: „natury się nie da oszukać…” (przypowieść chińska)

Jaki morał z tej historii. Ano taki, że najtrudniej jest zmienić swoją „starą” naturę. Człowiek próbuje, stara się zmienić, ale często wraca do tych samych problemów ze sobą, do tych samych dylematów, ma problem z tymi samymi myślami. Obserwuję czasami ludzi, którzy przychodzą do Boga, oddają Mu swoje życie, i myślą często, że teraz wszystko będzie idealnie. Niedługo potem, ku swojej rozpaczy konstatują, że problemy nie znikły. Ktoś, kto w starym życiu (w starej naturze) był arogantem, buntownikiem i pyszałkiem, albo niepoprawnym pesymistą, lub plotkarzem - zostaje nim dalej - potrzebuje poddać się całkowicie Bogu i pozwolić Jemu na rozpoczęcie procesu zmiany, często bolesnego! To długi i trudny proces, który oczywiście zaczyna się od samej świadomości, że potrzebuję się zmienić… Jeśli nie zdecyduje, aby poddać się Bogu, jeśli nie włoży w to wysiłku i pracy – często przez lata powtarza te same błędy, wraca do tych samych wątpliwości, doświadcza tych samych problemów – lub sam stanowi ciągle ten sam problem dla innych... (znam przynajmniej jednego takiego! A Wy?)

Wierzę głęboko, że Bóg chce i może nas zmieniać, ale niestety nie dzieje się to „automatem”, nie bez wysiłku, nie bez naszego samozaparcia, chęci i świadomości. Nie dzieje się to bez naszej pracy, starań, samodyscypliny i konsekwencji. 

Nawet  jeśli – na chwilę – pominąć Boga: jeśli człowiek chce np. rzucić palenie, to musi włożyć w to wiele wysiłku, samozaparcia, doświadczyć wiele  prób i niepowodzeń, nie poddać się i dążyć do sukcesu. Oczywiście są natychmiastowe uwolnienia – to jasne. Ale w większości wypadków, jeśli chcemy coś w sobie zmienić, potrzebujemy - owszem - Bożej pomocy, modlitwy, ale także wiele samozaparcia i konsekwencji.

Życzę Wam, drodzy, wiele sukcesów w zmianach, których pragniecie dla siebie samych, sukcesów w zmienianiu tego co pragniecie w sobie zmienić. Życzę Wam Bożej pomocy, bo bez Niego niewiele możemy sami, ale też życzę Wam wytrwałości, konsekwencji, nie zniechęcania się po porażkach i mądrości poznania tego CO potrzebuje w Was zmiany. Bo wielkim nieszczęściem jest nie wiedzieć, że potrzebujemy  coś w sobie zmienić. Jesteśmy wtedy problemem dla siebie i otoczenia, nie rozumiemy dlaczego nasze problemy nie znikają, dlaczego nie umiemy dać sobie z nimi rady, a sami, zadufani w sobie uważamy, że to wszyscy na około mają problem…

Życzę Wam zmian, których Bóg od Was oczekuje

Pozdrawiam ciepło…

PS: wszystkich obserwatorów oraz komentatorów przepraszam za włączenie funkcji moderowania postów (trzeba teraz poczekać na zatwierdzenie komentarza). Zrobiłem to z powodu powtarzających się komentarzy, które nie miały nic wspólnego z racjonalną dyskusją, a ich jedynym celem było dokuczenie mi, wyśmianie, wyszydzenie i poniżenie mojej osoby. Proszę o wyrozumiałość i nie zniechęcanie się tą niezbyt mam nadzieję uciążliwą procedurą J